Onze grote kleine man Willem is alweer 11 maanden oud. Wat gaat het hard. Qua hoogte groeit hij niet echt meer. Maar de breedte wel een beetje, ook al is hij al een slanke ranke hond.
Begin augustus moest hij er toch aan geloven en toch gecastreerd worden. Hij werd op maandag geholpen en de vrijdag ervoor, gingen plotseling de hormonen, dus eigenlijk net op tijd laten doen.
Het rijden doet ie niet meer, wat ie 2 dagen gedaan heeft. Dus aangeleerd gedrag lijkt voorkomen te zijn.
Binnen 2 weken merkten wij al verschil. En hij lijkt nu, we zijn een maand verder, weer een eind rustiger geworden te zijn. Hij vind het nog heerlijk om bv ergens achter aan te rennen maar komt sneller zelf terug ipv dat hij door zijn testosteron gedreven werd om te jagen.
Willem is of eigenlijk was, behoorlijk druk en het verbaasd ons hoe snel dit al minder is geworden.
Maar ze was zo ontspannen dat ik na bijna 5 jaar dat ze bij ons woont, ik gewoon haar wolfsklauwen kon knippen. Wat ze loopt er niet op en de nagels slijten niet en dan is er alleen maar kans dat ze blijft hangen met alle gevolgen van doen. Meestal lieten we dat de DA doen. Maar ze was zo ontspannen op haar rug op de bank met zelfs Willem er naast en voila, binnen 2 tellen, had ik de 2 nageltjes geknipt. WAUW WAUW WAUW WAUW!! Echt te bizar! Zo fijn!
"Een wolfsklauw bij een hond, ook wel Hubertusklauw genoemd, is een extra, niet-grond-contact-makende teen aan de poot van een hond, die erfelijke oorsprong heeft. Wolfsklauwen aan de achterpoten (hubertusklauwen) worden vaak verwijderd bij pups, maar in Nederland is het verwijderen van wolfsklauwen sinds 1 juli 2014 wettelijk verboden, behalve in geval van medische noodzaak."




Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Je reactie wordt gekeurd. Het kan even duren voordat deze online komt. Heb geduld a.u.b.
Your comment is being reviewed. It may take a while before it appears online. Please be patient.